Τον τελευταίο καιρό ακούμε συνεχώς για γυναικεία μοναξιά. Γυναίκες στα 30 συν-πλην που φαίνεται να έχουν τα πάντα. Λεφτά, προσωπικότητα, εμφάνιση, όλο το πακέτο δηλαδή! Τι τους λείπει τελικά, γιατί δεν γεμίζει επιτέλους αυτό το ρημάδι το κενό? Τα καταλογίζουμε όλα στους άντρες που δεν υπάρχουν πια (κλασική δικαιολογία). Ε λοιπόν όχι φταίμε και εμείς (sorry ladies), που έχουμε γίνει πολύ απαιτητικές, απλησίαστες και σνοπ! Δεν αντέχω αλλά δάκρυα και πόνο γιατί με παράτησε ο γκόμενος, γιατί μου έφαγε τα καλύτερα μου χρόνια κ.τ.λ έλεος!!! Υπάρχουν ακόμη άντρες που θέλουν να κοιμούνται και να ξυπνούν πλάι μας, που θέλουν να χορέψουν μαζί μας να εκμεταλλευτούν κάθε στιγμή… Ας αγαπήσουμε ξανά τον εαυτό μας όπως γινόντανε παλιότερα, δεν χρειάζεται να αφήνουμε χώρο να μας κάνουν οι άλλοι τα νεύρα τσίχλες! Εγώ το αποφάσισα θα βγάλω από τη ζωή μου αυτούς που δεν μου προσφέρουν τίποτα, θα «κλειδώσω» κοντά μου όσους αγαπώ, και θα φέρω πίσω αυτούς που έχασα και τώρα μου λείπουν.
Αποφάσισα να λέω σ’ αγαπώ άφοβα ( και όχι απαραίτητα στον μου ερωτικό σύντροφο). Τώρα όμως πρέπει ζητήσω κάτι! Να μου θυμίζετε να τηρώ αυτά που λέω…
No comments:
Post a Comment